1. Vlak nadat wij Våghals in 2006 hebben gekocht, steken we over naar Engeland en hoppen langs de westkust. We halen een huzarenstukje uit. We varen The Pit bij Blakeney binnen. Eerlijk is eerlijk… met samengeknepen billen.

3. De aanvaart van Blakeney Channel is, aan de kant van het National Nature Reserve, gevuld met robben. Vooral een rust uitstralend plaatje

4. Aan de andere kant van het nauwe kanaal spettert de branding. Waar zijn wij aan begonnen?

5. Blakeney leeft alleen rond hoog water. Kleine bootjes zeilen naar buiten. Jim, de “pilot en havenmeester”, komt met zijn robbenboot om de hoek met gasten. Met de gasten aan boord navigeert hij ons naar The Pit

6. Er liggen robben genoeg. De gasten worden hier aan land gezet en kunnen te voet naar het natuurreservaat lopen. Een fraaie wandeling!

7. Zodra we om de hoek komen, zien we tot onze verrassing tientallen bootjes op anker liggen. Een volle anker-haven!

8. Tijdens het ankeren hebben we nog 2.60 m onder de kiel. Volgens Jim houden we nog iets water onder de kiel in The Pit, maar dat pakt anders uit

9. Het water drijft met grote snelheid de kreek uit. Op het achterdek zie je hier een plant (Lavendel deze keer), zoals altijd op Arka! het geval is geweest.

10. Harco kan niet wachten om naar het reeds drooggevallen deel van Blakeney Channel te lopen. Hij ontdekt halverwege dat hem dit een nat T-shirt kost

11. Onder de kiel hebben we nu nog ruim water. Als we met de bijboot naar Blakeney willen, moeten we opschieten. Want de stroom is té sterk om te roeien en voor de motor hebben we voldoende diepte nodig. Het begint met een motor die steeds afslaat. Dus Harco moet meerdere keren de motor aantrekken….

12. En dan blijkt, dat onze bijboot gewoon versleten is. De achterkant valt er spontaan uit! Krom van de lach redden we ons terug naar Våghals, terwijl ik de achterkant vasthoud met twee handen

13. Een Engelse buurman biedt spontaan aan om de bijboot mee te nemen naar zijn huis en deze ‘s avonds te maken. Dát is Harco’s eer te na. Hij zet de achterkant vast met bouten en brengt extra versteviging aan, zodat we het volgende tij toch nog naar Blakeney kunnen

14. En dan valt Våghals langzaam droog. We liggen op een kleine plaat en vallen op één oor. Je kunt hier Våghals nog zien van vóór de omtovering tot Arka!, zoals met dekplaten en zonder stootlijst

15. We vallen van ‘t eerst in ons leven droog. Spannend! Våghals valt op haar neus, alsof ze een eitje is. Totdat we Arka in 2016 verkopen, weten we dat dit haar droogval-gedrag is en dat dit zéér stabiel is

16. We vinden het maat wát spannend, nu het roer en het daggerboard droogvallen

17. We kunnen er geen genoeg van krijgen! Wát een belevenis, The Pit aanvaren en dan deze beelden van de onderkant van Våghals

18. De schipper waant zich alleen in The Pit en gaat als Adam zijn benen strekken op de platen

19. Er wordt zwaar onweer met windstoten verwacht. We brengen een lijn vanuit de masttop uit naar een anker aan de windkant. Deze stunt halen we met Arka! nooit meer uit, want de boot ligt als een huis op anker!

20. De schipper geniet van het rommelen rond Våghals en leunt trots op de achterplecht

21. De zon gaat onder, The Pit valt droog, er is niemand meer te bekennen. We genieten in ons uppie van de ondergaande zon

22.

23. Onze achterbuurman heeft hier een vaste ligplaats. De boot dobbert met amper water onder de kiel aan een voor- en achter-anker

24. De dikke rode stip is de plek in The Pit waar wij liggen. Rechts onder is Blakeney rood onderstreept. Daar gaan we met de gerepareerde bijboot op zaterdag naar toe

25. Langs Blakeney Channel liggen tal van kleine (zeil)bootjes in de modder getrokken. Mooie natuurlijke ligplekken

26. We kijken onze ogen uit, want ook hier worden we opnieuw verrast door het aantal bootjes. Zeker in zo’n kleine rivier, die helemaal droogvalt

27. Uit de bijboot stappen en aan wal komen is een uitdaging apart. We lachen, gieren, brullen, want we zakken tot onze knieën in de blubber. Daarom dragen die Engelsen allemaal waterschoenen! Uiteindelijk vinden we een stukje met schelpen

28. Blakeney Channel ligt tussen het landschap verscholen

29. We komen aan het eind van de Channel en lopen verder naar het dorpje, dat één terras telt vol met Engelsen die in de volle zon van een pint genieten

30. Op zondagochtend 10 uur krijgen we bezoek van onze buren, inclusief de zwarte Labrador die er achter aan zwemt. Follow the leader!

31. Zij willen onze boot wel eens van buiten en binnen zien en nodigen zichzelf uit. Om 10 uur zitten we aan het bier, want koffie? Het is zondag én vakantie? Coffee, are you daft?

32. De buurman vertelt over zijn werk op een olieplatform. Zijn vrienden over hun nieuwe zeilboot, waar zij The Pit mee invoeren op het laatste hoogtij

33. Het bier stijgt en de stemming navenant. Nadat zij Våghals uitgebreid hebben bekeken, steken we over naar de boot van de Engelsen. Een monument van een motorboot, die niet meer vaart, maar als weekendboot dienstdoet. Het interieur is nog origineel. Ik zie het na 10 jaar nóg voor mij. Een keukentje met handgeschilderde antieke tegeltjes

34. We maken met zwabberende benen een uitstapje naar het National Nature Reserve, met uitleg over flora en fauna

35. Alleen de wandelingen door het duingebied en het uitzicht op The Pit zijn al adembenemend

36. We eindigen onze rondgang weer op Våghals, waar we vrolijk veder gaan met bier drinken. Totdat er een paar bevallige Franse dames langskomen, die om hulp vragen. Ze kunnen The Pit niet meer droog oversteken, omdat ze zich in het tij hebben vergist. De mannen willen best voor schipper spelen 😉

37. Op maandag varen we met hoogtij The Pit weer uit richting Noordzee. De uitgang is wel erg smal nu we van binnen naar buiten willen

36. Ook nu staat er weer een forse branding aan de andere kant. Met spetters om onze oren sluiten we een heerlijk lang weekend in The Pit af met aardige en leuke Engelsen om ons heen. Een super plek voor durfallen!