Duncan, Bianca og Jesper. Bilde: Heidi Havre Naturfotograf

Presis et år siden var det den begravelsen av Signe Liv. I dag av Duncan. I Svelvik kirke med musikk og sang, minneord, presten og sang ved graven ute. Duncan var en ildsjel, den beste og mest markante frivillig av Frivilligsentralen. Han hadde humor. Mye humor. Jeg skal savne Duncan, som jeg også savner Signe Liv. 

Precies een jaar geleden was de begrafenis van Signe Liv. Vandaag van Duncan. In de kerk van Svelvik, met muziek en psalmen, toespraken en psalmen bij zijn graf buiten.
Duncan was een bevlogen vrijwilliger. De beste en meest markante van de Vrijwilligerscentrale. Hij had humor. Heel veel humor.
Ik vertelde hem, toen hij mij opnieuw vertelde dat hij graag dood wilde (ons wekelijkse hoofdtema de laatste drie jaar), ”dat hij God moest bellen en vragen om hem op de halen”. Duncan antwoordde, zo adrem als wat midden in zijn dementie: ”dat God op een andere frequentie zat dan hij”. Toen lagen we samen in een deuk. Mooie herinneringen.

Vi har vært til kirkegården på søndag den 27. februar. We zijn naar de begraafplaats geweest op zondag de 27ste februari

Gravbuketten min med teksten: ”En siste hilsen. Takk for humoren du delte. Nardi Eshuis”. Mijn grafboeket met de tekst: ”Een laatste groet. Dankjewel voor alle humor die je deelde. Nardi Eshuis.”